Garsaqaf

Garsaqaf waa qaab gar oo timaha wejiga lagu haysto meesha gadhka (qeybta hoose ee wejiga ee ka hooseysa afka) kaliya, halka dhabannada iyo inta badan bidhka la xiiro. Magaca Ingiriisiga ah ee 'goatee' wuxuu ka soo jeedaa 'goat', oo ah ri', maxaa yeelay qaabku wuxuu u eg yahay gadhka ri'da orgiga ah.

Qaabkan waxaa loo yaqaan magacyo kala duwan luqadaha kale: Carabi 'عثنون', Ingiriisi 'goatee', Faransiis 'barbiche', Talyaani 'pizzetto'. Isticmaalkiisu wuxuu ku kala duwan yahay dhaqamada iyo waqtiyada, mararka qaarna wuxuu la xiriiray fanaaniin, aqoonyahanno ama dabaqado bulsho gaar ah.

Qaabka iyo noocyada

Nooca ugu saafiga ah waxa uu ka kooban yahay tin ku taal gadhka oo keliya, iyada oo aan shaarub la xirin. Nooc kale oo caan ah ayaa gadhka iyo shaarubta isku xira wareeg ku wareegsan afka; qaar waxay ugu yeeraan 'Van Dyke', oo loogu magac daray rinjiyeeyaha Fleming ee qarniyadii hore. Dhererka, ballaca iyo sida looga xardho darafyada ayaa lagu kala saaraa noocyada.

Taariikh iyo isticmaal

Garaha noocan ah waxay ka muuqdaan sawiro iyo taallo qadiim ah oo ka soo jeeda Yurub iyo Bariga Dhexe. Qarniyadii 16-aad iyo 17-aad ee Yurub, garaha yaryar ee fiiqan waxay ahaayeen qaab caan ah oo raggii boqortooyada iyo fanaaniintuba xirteen. Qarnigii 20-aad, gaar ahaan sannadihii 1950-meeyadii iyo 1990-meeyadii, ayuu mar kale caan noqday meelo badan oo adduunka ah.

Dhinaca diinta iyo dhaqanka

Qaar ka mid ah dhaqamada diimeed waxay leeyihiin tilmaamo ku saabsan xiritaanka gadhka iyo xiiritaanka shaarubta, taas oo saameyn ku leh sida qaabkan loo aqbalo. Bulshooyinka Soomaaliyeed, gaddu wuxuu leeyahay macne dhaqan iyo diimeed, waxaana jira aragtiyo kala duwan oo ku saabsan qurxinta ama xardhidda timaha wejiga.